Hamal Diyarbakırlı’ydı, ağlamaya başladı – Yusuf Nazım

Ötekilerin tarihinde ser verip sır vermeyen yiğit olarak kaldı adı. Öldürüldüğünde öğrenciydi; işçiydi, emekçiydi; sapına kadar köylüydü! Günlerden 20 Mayıs’tı. Çocuğunu görecekti. Uzun bir yoldan gelmiş, yorulmuştu. Üçüncü gelişiydi, bu sefer görecekti, kesindi. Öyle yazmıştı oğlu. Bekleme salonundaki memur da söylemişti bunu, kısa kollu, mavi gömlekli üsteğmen de. Başını sallayarak onaylamıştı yanındaki. Ve hatta, onu